«فَبَشِّرْ عِبَادِ  الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ» ( زمر: 17،18)

نیلوفر - فرامز معنمد: این چند خط و این پرسش را دو سال پیش به مناسبت کشته شدن سیصد وسی امین کودک در غزه ، در نسبت الهیات و شر ، و رنج کودکان غزه و بمباران آن شهر نوشتم اکنون باز همان را برای کودکان سوری حلب و نیز یمنی در سال میلادی که گذشت ، می نویسم و می پرسم.

فرامرز معتمددزفولی: آنچه اکنون روشنفکری دینی و یا نواندیشی دینی را رنج می دهد و با آسیب جدی روبه رو می کند، نه فراز و فرودهای سیاست است و نه هراس از اتهام ها و خط کشی های فرقه ای و ایدئولوژیک که اینک بیم آن می رود در تله و دام آن فرو غلطد، چرا که همه لحظه ای کوتاه از سیر و صیرورت تاریخی آن نمی باشند. اما نداشتن رویکرد تاریخی و فقدان یک چشم انداز بلندمدت از خود که بتوان جایگاه اکنونی خویش را در آن یافت، جدی ترین آسیب و لطمه و خسارت است.

فرامرز معتمد دزفولی: پرسش از مکانيسم وحي و نحوه صورت بندی آن در کلام و ذهن پيامبر، بی شک پرسشی نو و سؤالی جديد است. پرسشی که به تازگی در ادامه سير نوانديشی ديني معاصر برسر راه‍ش قرار گرفته است و بدون پاسخي موجه و منقح، کاروان فکری آن و تمامي دين شناسی اش را در تعليق و يا مصادره به مطلوب توسط ديگر جريانهاي ديگر رقيب باقي خواهد گذاشت و از کانون توجه و زايندگي فکری به دور خواهد ماند.