«فَبَشِّرْ عِبَادِ  الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ» ( زمر: 17،18)

محمود عبائی: انبیای الهی ( علیهم السلام اجمعین ) همه از نظر مقامات معنوی در فضایل شخصی در یک درجه و رتبه نبوده اند. البته همه آنها ماموریت الهی داشته اند و تلاش فراوانی کرده اند تا گفتمان توحید و هدایت الهی را در جامعه و تاریخ خود جاری و ساری سازند. با استناد به  گزارش هایی که قران کریم از سبک زندگی انبیا و سیره آنان ارائه کرده است می توان چنین استباط کرد که سنخ روانی آن سفیران الهی با هم تفاوتهایی چشمگیر داشته است. در این نوشتار به طور فشرده ، خلق و خو سنخ روانی حضرت موسی ع به استناد گزارشهای قران کریم مورد واکاوی و بررسی قرار میگیرد.

محمود عبائی: سنت اسلامی بر دو پایه استوار است، قران و حدیث. بنا بر اجماع مسلمانان و متکی به شواهد و مدارک تاریخی و دلایل کلامی ، قران ، کلام خدا ، مصون از تحریف و نقص به دست ما رسیده است. اما حدیث که گاهی به آن خبر یا روایات نیز گفته میشود ، از گزند تحریف و تدلیس و جعل … برکنار نمانده است. حدیث از همان صدر اسلام گرفتار آسیب های گوناگونی شده است.

محمود عبائی: خدا در سنت های فکری – فرهنگی مختلف، معانی ودلالت های گوناگونی دارد. ساده اندیشی است که گمان کنیم مثلا ( god / GOD ) در فرهنگ انگلوساکسون با ( الله ) در زبان عربی و سنت اسلامی، معانی یکسان و مترادف داشته باشد. همچنین هیچکدام از این دو اصطلاح با واژه اهورا مزدا / سپنتامنیئو هم معنی و مترادف نیست. در سنت سامی – یهودی نیز اصطلاح ( یهوه = خدای جنگ ) معنایی خاص و منحصر به فرد دارد. مفهوم پدر آسمانی که استعاره ای از خدا در اناجیل مسیحی است بر عنصر نجات دهندگی تاکید می ورزد.

 محمود عبائی: گفت و گوی حقیقی ، التزام به برابری و همپایگی با مخاطب است. در دو موضع نابرابر، گفت و گو یی محقق نمی شود. هر کس در توهم فرابشری بودن و قدوسیت باشد، نمی تواند با دیگری گفت و گو کند. به همین دلیل تمامیت خواهان و دیکتاتور ها، فاقد فضیلت و مهارت گفت و گو هستند. آنها در منولوگ های خود پرستانه ی خود دفن می شوند.

 محمود عبائی*: کیچ واژه ای آلمانی Kitsch با تلفظ آوایش انگلیسی ˈkɪtʃ در لغت به معنی پرزرق و برق، چشم پرکن، باسمه‌ای، آبکی، غلنبه‌ سلنبه و پرطمطراق است. هرمان بروخ ، هنر پژوه بزرگ فرانسوی این واژه را برای هنر پست به کار برد و پس از این کاربست ،گروهی از هنرهای پست و فاقد روح و لطافت ، زیر این اصطلاح طبقه بندی شدند. هنرهایی که توسط مردم عامی و تنها برای پز دادن و به رخ کشیدن و چشم در آوردن ابداع میشوند و هیچ ارزش معنوی و یا زیبا شناختی ندارند.

ما 113 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم