«فَبَشِّرْ عِبَادِ  الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ» ( زمر: 17،18)

مصطفی ملکیان: قانونگذاران یک جامعه باید در قوانینی که وضع می کنند حداقل ممنوعیت را برای شهروندان منظور کرده باشد و به اعتقاد من قانون برای این آمده است که آزادی های تقریبا بی نهایت شهروندان جامعه به حریم یکدیگر تجاوز نکند. قانون برای پاسداشت آزادی ها وضع شده است ولی چون گاهی ممکن است این آزادی ها به حریم هم برخورد کند و تنه بزنند به آزادی های دیگران، این قانون برای جلوگیری از لگدمال شدن آزادی های دیگری آمده است. بنابراین از نظر من قانون فقط محدود می شود به زمانی که کسی بخواهد آزادی دیگری را بگیرد.

 

این خیلی متفاوت است با تلقی ای که در قرون وسطی وجود داشت که قانون وضع شده که برای انسان ممنوعیت ایجاد کند. نه! قانون باید نگهداری کند آزادی ها را. اگر یک فقره قانون در مجموع قوانین یک کشور وجود داشته باشد که چنین کارکردی نداشته باشد، طبق تلقی من قانونیت ندارد. محدودیت های قانون باید به حداقل برسد و برای پاسداری از آزادی ها باید باشد.

متن کامل سخنان استاد مصطفی ملکیان در گفت و گو با اعتماد را در بخش دانلودهای سایت نیلوفر بخواهید.(روی لینک کلیک کنید.)

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید